Tylko aż jeden autostop - szybka droga do Lipska.

Jakoś po 9 rano wujek wysadził mnie na Orlenie na Bielanach przy autostradzie w stronę Drezna. Tam mam się udać na początek, pozwiedzać trochę i po 16 spotkać się z koleżanką z Lipska, która wyjedzie po mnie do Drezna ze szwagrem. Już dostałem informacje o wyglądzie auta i numerze rejestracji.
Wysiadłem więc na stacji benzynowej, pożegnałem się z wujkiem i zanim jeszcze zdążyłem wyjąć kartkę i napisać na niej "Dresden" zobaczyłem zbliżającego się chyba kolejnego stopowicza. Najpierw niepewnie na mnie popatrzył, po czym podszedł i zaczął coś pytać, czy ja też podróżuję. Odpowiedziałem mu, że tak, po czym dowiedziałem się że kolega jest z Ukrainy. Konkretnie z Odessy. A nazywa się Vladislav i ma jakieś 20 lat. Pogadaliśmy sobie chwilę (mieszanka polskiego, ukraińskiego, rosyjskiego, angielskiego i nie wiadomo po kiego grzyba - mojego słowackiego). Zanim wzięliśmy się do roboty, wymieniliśmy się jeszcze fejsbukami, skajpami i mejlami, wpisałem się do jego dziennika z podróży. Vladislav podróżuje często stopem po Rosji, Ukrainie, Białorusi... Oczywiście chciałem zapytać o to, co teraz między Ukrainą, a Rosją się dzieje, czy faktycznie jest aż tak źle, ale pomyślałem, że to wcale nie jest potrzebne. Vladislav jedzie do Berlina, nie znając w ogóle niemieckiego (poza "tak", "nie", "dziękuję" i "dzień dobry", tak btw. uważam, że "stacja benzynowa" bardziej mogła by mu się przydać). Dałem więc mu szybką lekcję kilku przydatnych słówek.
   Parę minut później doszedł do nas kolejny kolega. Tym razem student z Rumunii - Tomaş. Z torbą pełną jedzenia z Krakowa. Z nim już tylko po angielsku. Ten też kierował się do Berlina. Zrobiliśmy sobie parę fotek, jak "łapiemy" stopa (moje marzenie się spełniło). Ogólnie sobie uświadomiłem, że właśnie o takich przygodach marzyłem gdy myślałem o autostopie.

Po lewej Tomas - student z Rumunii, po prawej Vladislav z Ukrainy, z Odessy :)

   Tomaş złapał pierwszy, a ja z Vladislavem staliśmy sobie jeszcze z godzinę, może więcej. Zimno było, ale dobrze że nie byłem sam, bo pewnie schowałbym się w środku... Dostałem od Ukraińca parę obważanków, w które wyposażył się na Białorusi. Tak w ogóle - megapozytywny człowiek :). Podjeżdżało sporo Ukraińców, więc Vladislav sobie pogadał, ja w sumie trochę też. Niemców też dużo było, ale udawali, że nas nie widzą. W końcu, gdy przejeżdżało koło nas audi na niemieckich numerach zaczęliśmy składać ręce na znak "proszę, zimno tu tak stać, niech Pan się zlituje". Zatrzymał się. Więc ja szybko wyskoczyłem z wyuczoną formułką: "Fahren Sie nach Dresden oder Berlin?" ("Jedzie Pan do Drezna lub Berlina?"). Usłyszałem, że tak, jedzie Pan do Drezna. Pożegnałem się więc z Vladislavem, pożyczyłem mu powodzenia i szczęśliwy (trochę smutny z powodu marznącego Ukraińca) wsiadłem do auta.

   No i kolejna niespodzianka. Kierowca jest Polakiem! :D Na początku wydawał się trochę ponurym typem, ale jak się rozgadaliśmy na wszelkie tematy, to przestać nie mogliśmy - kultura, jedzenie, geografia, trochę historii Niemiec, polityka - ogólnie wszystko, czyli to czym się interesuję :)). Około 45-letni mężczyzna mieszka w Niemczech od jakichś 20 lat, nawet wyrobił sobie charakterystyczne "r". Opowiadał mi trochę o tym podziale Niemiec na biedny wschód i bogaty zachód, o tym co można i gdzie zobaczyć, że jedzenie drogie i nie ma tylu tradycji co u nas. Ogólnie ciekawie było. Ale to nie koniec fajnych niespodzianek. Kierowca jechał aż do Stuttgartu, a więc i przez Leipzig. Napisałem więc do znajomych i dogadaliśmy się, że to doskonale i spotkamy się jednak w Lipsku. Przed granicą zjechaliśmy na stacje benzynową, gdzie zadzwoniłem do rodziny. Kolejna niespodzianka. Kierowca wrócił do auta i z ukrytym uśmiechem powiedział do mnie: "Wysiadaj, zapraszam Cię na obiad"... :) Przez chwilę odmawiałem, ale w końcu się zgodziłem, bo w aucie też głupio było zostać samemu. Coś niesamowitego - historie o tym zapraszaniu na obiad przez kierowców czytałem tylko na blogach i w książkach podróżniczych, a tu proszę! Zawsze chciałem żeby i mi się coś takiego przydarzyło, iii bam! To na prawdę miłe i niesamowite... aż nie wierzę... :) zjedliśmy więc sobie sznycle z frytkami i surówką, do tego herbatka. Porozmawialiśmy sobie, pooglądaliśmy telewizję, i najedzeni i szczęśliwi wróciliśmy do auta.

   W końcu przekroczyliśmy granicę. Zawsze chciałem przejechać się niemiecką autostradą. Ale teraz oficjalnie stwierdzam - nie jest to żaden kosmos. Deutschland. Jestem! Teraz kierunek: Dresden i dalej Leipzig. Przejeżdżaliśmy przez chyba najdłuższy tunel w Niemczech (jakieś 3 kilometry), który został wybudowany tylko dlatego, że mieszkają tu jakieś zagrożone wyginięciem gatunki ptaków. Mogli zrobić normalną drogę, bo to tylko lekki pagórek, ale woleli wydać kupę kasy, żeby te ptaszki ocalić. W sumie mieli jakieś serce, więc dobrze :). Przed Lipskiem musieliśmy się dogadać że znajomymi gdzie się spotkamy, bo kierowca nie jechał przez centrum. Ale problem był w tym, że dla mnie taka rozmowa byłaby trudnością. Na szczęście obok mnie siedział pół Niemiec pół Polak, który sam zaoferował pomoc :). Więc jakoś się dogadali przez telefon, a w końcu dojechaliśmy do Leipzig, gdzie wysiadłem przy McDonald's niedaleko Leipzige Messe (słynne targi lipskie). Podarowałem kierowcy pocztówkę z Białegostoku, gdzie napisałem tradycyjnie podziękowania. Tylko jeden autostop. Ale jak dotąd najlepszy. W sumie już trzydziesty w moim życiu. I to był ten - aż jeden autostop :).

   Dostałem smsa, że mam się nie ruszać... no okej... :) W ciągu półgodziny czekania zrobiłem sobie kilka selfies (też już tradycyjnie) z napisami w języku niemieckim na McDonaldzie. Czekałem na zewnątrz, a gdy że środka zaczęli wychodzić rozmawiający ludzie, uświadomiłem sobie gdzie jestem... Na prawdę tu jestem...

   W końcu zobaczyłem znajomych. Gorąco się powitaliśmy po AŻ 3 miesiącach niewidzenia się... :) Pojeździliśmy trochę po mieście, potem z Nico do domu, odłożyłem mój zawsze-niewiadomo-jak-i-czym-przeładowany-wielki-i-ciężki-plecak-podróżny, i udaliśmy się znowu do centrum. Tak jakoś zleciał pierwszy dzień w Niemczech.

Kolejne marzenie się spełnia - tym razem uderzam na zachód!

   Od ostatniego tripa na południe nic nie napisałem, bo najzwyczajniej nie miałem o czym pisać. Jeśli o podróże chodzi, byliśmy z rodzinką w Wilnie, zupełnie na spontana, parę godzin chodzenia po stolicy Litwy. Świetnie było, bo ćwiczyłem swój kierunek - technik obsługi turystycznej. Załóżmy, że jakoś mi wychodziło, bo na piechotę trafiliśmy do większości miejsc "must see":) . Podsumowując jeszcze, Litwini do najprzyjaźniejszych narodowości nie należą, Polaków spotkać można na każdym kroku, akcent mają śmieszny, nawet własne radio polskie tam mają (też śmiesznie brzmi). Prawie wszystko na Litwie kończy się na literę "s". Kilka zauważonych przykładów: propanas butanas, Adomas Mickevičius, albo mój ulubiony (z litewskiej wikipedii): "Vladimiras Vladimirovičius Putinas - Rusijos Federacijos prezidentas, buvęs Rusijos premjeras"... :).
   Ostra Brama - spodziewałem się czegoś bardziej niezwykłego. Idziesz sobie starówką, nagle jest brama, w której jest ten słynny obraz, pod bramą tłumy turystów, czasem modlących się, a na ołtarzu stoi polski ksiądz, dający półgodzinne ogłoszenia parafialne przed mszą, co sprawia, że nie zostajemy na dalszej części, a idziemy zwiedzać dalej. A tak btw., akurat trafiliśmy na odpust, ale poza mszami w rożnych językach świata o niczym ciekawym tam nie słyszałem. Oprócz Wilna, na Litwie byliśmy jeszcze w Trokach, gdzie pół godziny jeździliśmy autem nocą szukając słynnego zamku na wodzie. Udało się, a cała wycieczka na Litwę była super :)

Słynna Ostra Brama

W dali Góra Trzech Krzyży

Baszta Giedymina

Daleko, daleko - słynna wieża telewizyjna w Wilnie

Seba Przewodnik :)

Dzielnica finansowa Wilna

Uliczki wileńskiej starówki

Wejście do Republiki Zarzecza - "państwo" artystów w Wilnie

Pozytywnie w "państwie" artystów :)

Konstytucja Republiki Zarzecza - napisana w różnych językach świata, na takich tablicach 
na murze. Uwielbiam tę konstytucję! :)

Starówka w Wilnie

Ratusz, a na nim herb Wilna - przedstawiający Świętego Krzysztofa. Po raz kolejny spotkałem mojego patrona (patrona kierowców i podróżników) podczas podroży.
Poprzednio w Pradze, a oprócz tego przejeżdżam rondem św. Krzysztofa codziennie dojeżdżając do szkoły. Wybór tego imienia i patrona na bierzmowaniu był jednym z najlepszych wyborów, jakich dokonałem :)

 Po lewej brat Damian, po środku Adomas Mickevičius

   Tradycyjnie (drugi raz, ale już tradycyjnie) pierwszego posta o następnej podroży piszę w jej przeddzień. I ponownie jest to dzień przed wyjazdem do Wrocławia Polskim Busem, tym razem jednak bez brata i o 14-tej, a nie o 10-tej :)

   Nie mów "hop" zanim nie podskoczysz - mówią. O tym, że pojadę do Niemiec w lutym wiedziałem, a raczej myślałem już w październiku, podczas kolejnego spotkania z projektu Comenius w Białymstoku. Gościłem wówczas u siebie w domu Niemca i Turka. Do tego pierwszego - Nico - wybieram się właśnie w ciągu najbliższych dni. Z tego samego powodu, z jakiego byłem na Słowacji. Czyli dotrzymana obietnica:)

   Oczywiście, tak jak ostatnim razem, trochę czasu minęło zanim rodzice zdecydowanie i oficjalnie się zgodzili. W końcu jednak doszło do tego, że mam kupione bilety na poszczególne odcinki. Tak, właśnie. Bilety. Tym razem autostop odegra niewielką rolę, bo w ten sposób mam zamiar pokonać tylko odcinek z Wrocławia do Lipska (Leipzig) przez Drezno (Dresden). Z Lipska planujemy pojechać tanim busem do Berlina, pierwszy raz na parę godzin w celu zwiedzania, drugi raz w celu powrotu do domu, skąd 12-tego lutego mam już zarezerwowane miejsce w Polskim Busie do Wrocławia. Ale wszystko zaczyna się tak jak ostatnio, czyli (nie)spokojnie czekam do jutra, a potem do pierwszego kciuka... :)

Dzień 10. Niespodziewane Zakopane, powrót do domu i marzenie najoficjalniej spełnione! :)

   Jadąc krętą górską drogą, na poboczu zobaczyłem spory sznurek samochodów. To kolejka na Morskie Oko. Będą tak czekać do rana.

   W końcu dojechaliśmy do Zakopanego. Wysiadłem... właściwie nie pamiętam gdzie. Byłem tak bardzo podekscytowany w ogóle tym wszystkim co się dzieje, że szedłem, szedłem i do Kina Letniego w centrum doszedłem. Pomyślałem, że to odpowiednie miejsce, żeby się ogarnąć oraz skorzystać z darmowego wi-fi i toalety. Z braku lepszego pomysłu wszedłem na facebook'a, zerkając na jakiś włoski film wyświetlany na ekranie, i napisałem do Mimi, bo obiecałem, że będę się odzywać.

   Ale dość relaksu. Jest noc, a ja oczywiście znowu nie wiem gdzie spać, i czy w ogóle spać. Chciałem rozbić namiot gdzieś w lesie u podnóży gór, ale pomyślałem, że jestem porąbany, więc odpada. Pochodziłem trochę po śpiącym już Zakopanem (w ogóle jest to dość małe miasteczko, nigdy tu przedtem nie byłem, ale zawsze myślałem, że skoro tyle się o nim mówi, to jest trochę większe). Przez przypadek doszedłem pod słynną skocznię - Wielką Krokiew, której w środku nocy prawie nie było widać. Była sobota, a w mieście było dziwnie pusto, raz na jakiś czas przejechało auto, przeszedł jakiś człowiek...
   Postanowiłem się kimnąć na siedząco. Na ławeczce, na ulicy Piłsudskiego. Byłem już totalnie zmęczony i śpiący, a górski klimat sprawiał, że dodatkowo było dosyć zimno. Oczywiście i tak nie zasnąłem, bo co chwilę coś mnie rozpraszało: twarda ławka, spadający śpiwór, sporadycznie pojawiający się ludzie i samochody, a w końcu jakieś zwierzę w lesie za plecami... Jestem w górach, w środku nocy, za mną jest las, a ja jestem sam. Szybko się zawinąłem i przeszedłem trochę dalej. Potem zobaczyłem wychodzącego z lasu... jelenia. Wyszedł na chodnik i zaczął grzebać w śmietniku. Próbowałem zrobić mu jakieś zdjęcie, ale było zbyt ciemno, więc sobie spokojnie obserwowałem. Trochę nabałaganił, po czym poszedł grzebać w następnym koszu. Wyglądało to komicznie. A jeszcze śmieszniej się zrobiło, gdy jakiś narąbany facet, wracający zapewne z imprezy, szedł sobie spokojnie chodnikiem, po czym zauważył jelenia. Wyjął telefon, zaczął go filmować i wypowiadać "twórcze" komentarze do tej całej sytuacji. Wyglądało to zabawnie, bo na ulicy było ciemno, pusto, byłem tylko ja, on i jeleń. Mnie nawet chyba nie zauważył. Darł się tylko na całą ulicę do telefonu: "Widzicie to?! O ku**a, ja pier**lę! Co to ku**a jest!". Gdy wszystko wróciło do normy, posiedziałem jeszcze trochę na ławce. Myślałem, że uda mi się doczekać rana, aby zobaczyć Wielką Krokiew, ale nie wytrzymałem i udałem się w kierunku wylotówki. Przeszedłem się jeszcze spokojnie po tych słynnych zakopiańskich Krupówkach.

Krupówki, Zakopane.

Jeszcze parę godzin temu nawet nie pomyślałbym, że mogę tu wylądować <3 :-)

   Doszedłem na drogę prowadzącą do Krakowa, założyłem kamizelkę odblaskową i szedłem przed siebie, czekając na wschód słońca. Kilkadziesiąt minut później, gdy zrobiło się już jasno, zatrzymałem się w końcu na przystanku, gdzie zacząłem łapać stopa.

Przysypiający góral w dorożce
5:30 rano, Zakopane

   Po jakiejś godzinie zjechało autko przeładowane ludźmi. Gdy podbiegłem, oni powiedzieli, że chętnie by podwieźli, lecz nie mają wolnego miejsca. Ah, te żarty. Zatrzymała się też grupka podpitych czubków, ale podziękowałem.
   Niestety, dopiero po ok. 3 godzinach udało mi się dojechać do Nowego Targu z młodym fanem muzyki reggae z dredami, który także często podróżuje autostopem. Właśnie jechał do pracy. A pracował jako kierowca w firmie przewozowej swojego taty. Po drodze przesiedliśmy się do jego busa i podwiózł mnie nim za darmo jeszcze parę kilometrów, podczas gdy inni pasażerowie musieli kupować bilet. To jest dopiero coś: człowiek przejeżdża 4 kraje praktycznie bez pieniędzy, a życie ma jak w Madrycie. Dalej łapałem na jakimś przystanku zaraz za sygnalizacją.

   Byłem niesamowicie zmęczony, więc zanim złapałem stopa, na chwilę jeszcze zdarzyło mi się przysnąć. Kolejny kierowca, gdy zobaczył, że głowa mi się giba na boki, pozwolił mi rozłożyć siedzenie i się przespać. Przebudziłem się w okolicach Krakowa, a następnie dopiero tuż przed Kielcami. Zaraz potem wysiadłem na zajeździe przy autostradzie. Zajazd był duży, ale auta żadnego. Kto by się zatrzymywał w takim miejscu... Podszedł do mnie tylko stróż (albo ktoś podobny) i chwilę ze mną pogadał. Ogólnie to powiedział, że mam marne szanse, bo tutaj rzadko coś zajeżdża. Życzył mi jednak powodzenia, po czym odszedł.
   Rozłożyłem się na parkingu w cieniu czegoś dziwnego, wystającego z betonu. Zjadłem sobie śniadanie, zadzwoniłem do dziadków i czekałem... Na chwilę nawet wyszedłem na autostradę, ale stwierdziłem, że to bez sensu i zbyt ryzykowne, więc wróciłem i czekałem dalej... Wtedy w upale już któryś raz podczas tej podróży powiedziałem sobie, że autostop jest strasznie męczący. Ale najzabawniejsze jest to, że gdy już coś złapię, zakochuję się w tym sposobie podróżowania na nowo.
   W końcu zjechało jakieś auto. Kierowca jechał do Szydłowca, w stronę Warszawy, więc mógł mnie zabrać po najdłuższym łapaniu stopa w życiu (minęło dobre 5 godzin). Z reguły od każdego kierowcy można dowiedzieć się czegoś mądrego, lub po prostu ciekawego. Ten mnie zapytał, czy przypadkiem nie jestem z tej pielgrzymki na Jasną Górę, bo właśnie przechodzą niedaleko... Wysiadłem na stacji benzynowej w Szydłowcu.
   Najpierw łapałem przez niecałą godzinę "na kciuka". Widząc jednak już częściej białostockie rejestracje, przygotowałem kartkę z napisem "Białystok". No i poskutkowało. Trzymałem kciuka w górze, a gdy zobaczyłem zbliżające się "BIA", szybko wystawiłem kartkę. Auto zatrzymało się kilkadziesiąt metrów dalej. Szybko podbiegłem i niesamowita radość mnie ogarnęła, gdy dowiedziałem się, że 4-osobowa rodzinka jest z Łap. Wcisnąłem się więc między dwóch ok. 8-letnich synów i myśląc o tym, że z takiego Szydłowca dojadę prawie pod Białystok, czułem po prostu wielką ulgę. Okazało się, że rodzina także wracała z Zakopanego. Co jeszcze się okazało? Że brat kierowcy mieszkał jakieś 20 lat temu w moim mieście, na moim osiedlu i na mojej ulicy. Ciężko uwierzyć, prawda? To jest właśnie magia autostopu ;)

   A tak przy okazji, jadąc kiedyś do dziadków (50 km od mojego miasta), złapałem na stopa pewnego chłopaka wracającego z Wrocławia. Tuż przed wyjściem z auta dowiedziałem się, że ma wesele u dziewczyny o takim samym nazwisku, jak ja. Natomiast po zajechaniu do dziadków okazało się, że ów kierowca należy do mojej rodziny od strony babci. Taka tam przygoda :).

   Tak więc jechałem z poczuciem wielkiego szczęścia i miałem takie dziwne wrażenie, jakbym był już w towarzystwie mojej rodziny, albo przynajmniej znajomych, których znam od lat. Chłopaki obok oglądali kilkanaście razy ten sam odcinek jakiejś bajki na śmiesznych małych telewizorkach, zawieszonych na oparciach przednich foteli. A ile przy tym było kłótni, bo jeden robił pauzę, a drugi wyłączał płytę itp.. Przejechaliśmy w końcu Warszawę. Podczas całej drogi dużo rozmawialiśmy, ale też tyle samo przespałem.
   Gdy zbliżaliśmy się do Zambrowa, kierowca zaczął mnie nadawać na CB radiu. Po wielu nieudanych próbach, w końcu udało się znaleźć TIR-a, który jechał na Białoruś przez Kuźnicę Białostocką, więc mógłby mnie wysadzić po drodze w moim mieście. Jakoś się z nim dogadaliśmy, rodzinka przekazała mnie nowemu kierowcy na parkingu, a ja podziękowałem pięknie i zaraz jechałem już dalej. Zadzwonili do mnie rodzice i powiedzieli, że pojechali do Jurowiec nad rzekę, zaraz za Białymstokiem i żebym wysiadł gdzieś tam. Trochę było mi żal, bo miałem transport prosto do Czarnej Białostockiej, ale w końcu wysiadłem tam gdzie miałem.

   Wyszła po mnie mama i siostra. W miarę normalnie się przywitaliśmy i udaliśmy się nad wodę, gdzie mnóstwo ludzi relaksowało się na słońcu i pływało. Była tam moja rodzinka i znajomi.
   No i zaczęły się pytania w stylu "No i jak tam było na wycieczce?", albo "I jak, fajnie było? Podobało się?". Zacząłem trochę opowiadać, powiedziałem wtedy parę zdań, trochę dołożyłem w aucie, potem w domu... Potem każdemu z osobna zacząłem opowiadać to samo... Żeby to chociaż był czas i ktoś żeby słuchał uważnie... ;).

   Znacie już całą historię i wszystko (prawie), co mi się przydarzyło niesamowitego. Teraz spróbujcie sobie wyobrazić, jak mogłaby zabrzmieć w miarę krótka odpowiedź na pytanie "No i jak tam było w tej Słowacji?". No więc fajnie było. Super. Extra. Niesamowicie.
Reszta "wyjdzie w praniu" ;).

Teraz jest chyba dobra okazja, żeby wstawić kilka świetnych tekstów ;)

Początek trochę z przymrużeniem oka ;)

Niedziela, 10 sierpnia 2014 roku.
Jakoś wieczorem wróciłem do domu.


Teraz pora na małe podsumowanie chyba ;)

1. Okazało się, że parę godzin po tym, jak wyjechałem z Zakopanego, przez tamte okolice przeszły jakieś trąby powietrzne i mieli totalne załamanie pogody.

2. Spełniłem tak po prostu swoje wielkie marzenie! (A tylu przedtem mówiło, że mnie porąbało dogłębnie... i że w ogóle mam nierealne jakieś te swoje marzenia.)

3. Na Słowacji podczas Comeniusa każdy mówił, że przyjedzie na wakacje, ale chyba nikt się nie spodziewał, że ja faktycznie to zrobię, bo obiecałem. Po prostu wziąłem i przyjechałem.
Można? Można. :)

4. Zauważyłem, że ludzie podróżujący praktycznie bez pieniędzy przeżywają tak niesamowite przygody, jakie typowym turystom mogły się co najwyżej śnić. Będzie co wnukom opowiadać :)).

5. Zawsze coś się zatrzyma, choćby trzeba było czekać i 5 godzin!!!

6. Żałuję chyba tylko i wyłącznie tego, że przez 10 dni tachałem ze sobą namiot, podczas gdy ani razu go nie rozbiłem.

7. Wszędzie jeszcze muszę wrócić. Do Pragi oczywiście, do Wiednia koniecznie, na Słowację obowiązkowo, na Węgry trochę bardziej na południe i do Zakopanego, byleby w dzień.

8. Wow, ja to naprawdę zrobiłem! Sam nie mogę do końca uwierzyć i sobie tego uświadomić, że jeszcze rano, parę godzinek temu byłem w Tatrach, w Zakopanem, wczoraj przemierzałem z Mimi i jej rodzicami Słowację, a parę dni temu przejeżdżałem przez Pragę, Austrię, Bratysławę i zahaczyłem o Węgry! I te wszystkie rzeczy, które się zdarzyły...
I to, że z wszystkiego zawsze jakoś wyszedłem... :D
WOW....! :)

9. No i przede wszystkim bardzo, ale to bardzo (pięknie, niesamowicie, ślicznie, z całego serca) dziękuję wszystkim, którzy współtworzyli tę przygodę, przyczynili się do spełnienia mojego marzenia, a także wszystkim, którzy w ogóle to czytają :D, którzy mnie wspierają, którzy mnie nie wspierają i w ogóle dziękuję wszystkim. Jestem tak podekscytowany, że mam ochotę cały czas dziękować! :D

10. Jak to na pocztówkach pamiątkowych robiłem, tak i tu:

       D'akujem. Dziękuję,
                     -Sebastian =)

31 maja 2014 roku, dzień przed moim wyjazdem na Słowację z Comeniusa.

Spotkanie autorskie z Przemkiem Skokowskim - podróżnikiem autostopowiczem, 

który mnie zainspirował poprzez swój blog, potem wydał książkę, 

aż w końcu przyjechał do Białegostoku, do pewnej kawiarnio-księgarni, 

gdzie miałem okazję mu podziękować, otrzymać parę wskazówek i taki oto magiczny autograf. 

Bo to wszystko zaczynało się już dawno...

10 sierpnia 2014 roku it came true. :)

Dzień 9. Pożegnalne wakacje z rodinkou, pierwszy polski autostop i powrót do Polski po 9 dniach.

   Około 8-tej wygramoliłem się z łóżka i zszedłem na śniadanie. Przed wyjazdem podarowałem rodzicom pocztówki z podziękowaniami i pozdrowieniami. Dla Mimi dałem uwielbiane przez nią cukierki krówki z Polski, które jej obiecałem przywieźć. Nie minęło wiele czasu, gdy opuściłem ten dom na co najmniej kilka miesięcy (po mnie wszystkiego się można spodziewać ;)). Zajechaliśmy jeszcze do babci Mimi, która koniecznie chciała mnie zobaczyć. Potem pojechaliśmy już na północ, prosto do Bojnic.

   Jedziemy, jedziemy, a tu nagle mama się odwraca i mówi mniej więcej coś takiego, że zdecydowali, iż mogą mnie w sumie podwieźć aż do Popradu (pod Tatrami, 50km od granicy polskiej), bo w sumie i tak są na wakacjach. Taka "mała" niespodzianka :D. Nie mogłem uwierzyć. Wiedziałem, że mama Mimi boi się, że tak podróżuję autostopem, więc chyba nie odpuściła tak do końca ;), co było niesamowicie miłym gestem.

   Zadzwoniłem jeszcze do mamy i powiedziałem, że jadę do Popradu. Najśmieszniejsze było to, że mama nie wiedziała, gdzie to w ogóle jest. Bo przecież równie dobrze mogło to być gdzieś w Serbii, albo w Kazachstanie. Czemu nie? ;)

   W końcu dojechaliśmy do Bojnic. Tam poszliśmy do zoo, do którego Mimi z rodzicami bardzo lubią jeździć. A szczególnie tata, który uwielbia papugi (dlatego w ogrodzie (i nie tylko) hoduje ich co najmniej kilkadziesiąt) :). Z zoo było doskonale widać piękny zamek na wzgórzu. 

Timon i jego genialna mina :)

Zamek w Bojnicach, z Mimi i Mistrzem drugiego planu

Z rodzicami :)

   Na koniec zaszliśmy do typowej słowackiej restauracji, zbudowanej na wzór karczmy. Wszystko z drewna, góralski klimat, kelnerzy przebrani w tradycyjne słowackie stroje góralskie, skoczna góralska muzyka i typowe góralskie jedzenie. Świetny klimat. Nie pamiętam co zamówiłem, ale obowiązkowo do tego była kofolka :).

Wielbłąd na wolności przy restauracji. 

Jego mina niby powalająca, ale bynajmniej nie próbował się uśmiechnąć...

   Gdy już się najedliśmy do syta, ruszyliśmy w dalszą drogę w stronę Ružomberku, a następnie przez słowackie Tatry prosto do Popradu. W aucie na tylnym siedzeniu panował sleeping i selfing (oczywiście).

    Postój zrobiliśmy nad jeziorem Liptovská Mara. To w jego pobliżu, w miejscowości Liptovský Mikuláš znajduje się słynny aquapark - Tatralandia. Samo jezioro jest tak naprawdę zbiornikiem retencyjnym na rzece Wag (Wah), podczas którego budowy wysiedlono i zalano szereg okolicznych wsi. Ale to tylko fakty. Bo pejzaż jest niesamowity! Jest pięknie, co (mam nadzieję) widać na poniższych zdjęciach.

   Teraz pozostał już tylko niestety ostatni etap naszych wspólnych wakacji, czyli droga przez Tatry.

   Szybko przejechaliśmy miasto Poprad i ustaliliśmy, że wysiądę na stacji benzynowej w Wielkiej Łomnicy (Veľká Lomnica). Już kilka dni wcześniej postanowiłem, że w drodze powrotnej muszę zahaczyć o Poprad (celem zobaczenia Tatr z tak bliska, jak jeszcze ich nie widziałem), a następnie będę kierować się na Rzeszów, Lublin i dalej w stronę Białegostoku.
   Wysiadłem więc na stacji benzynowej. Dostałem od mamy specjalnie dla mnie zakupiony wcześniej prowiant. I nadszedł ten najgorszy moment. Czyli trzeba się pożegnać... Za Mimi będę niesamowicie tęsknić, spędziliśmy ze sobą te ostatnie dni jak rodzeństwo. Chociaż może i nie, bo z rodzeństwem to różnie bywa. Tak się do siebie przyzwyczailiśmy, że ciężko było się rozstać. Podziękowałem z całego serca za wszystko, zaprosiłem oczywiście do siebie, jak i zostałem ponownie zaproszony na Słowację, z obietnicą, że następnym razem na rodzinne wakacje jedziemy nad jezioro Balaton na Węgry. No i niestety, musieliśmy się tak po prostu pożegnać. Pomachałem rodzinie na pożegnanie i udałem się na przechadzkę po tej małej stacji benzynowej, aby próbować szukać mojego następnego kierowcy.

   Ruch był taki, że na 5 minut przyjeżdżały ze 2 auta. Były oczywiście już polskie rejestracje, ale aktualnie nikt nie jechał w tym kierunku, w którym ja zmierzałem. Wieczór zdawał się zbliżać nieubłaganie, a dookoła było dziwnie puste pole. Zaczęło mi zależeć głównie tylko na tym, żeby przekroczyć dziś granicę, dojechać do Polski, złapać polską sieć komórkową i mieć tanie połączenia już do polskiej rodziny. Stanąłem więc przy zjeździe na stację i ponownie po kilku dniach zacząłem łapać stopa. Machałem flagą Polski, gdy coś jechało, ale także dostrzegałem to, co w tym było najpiękniejsze. Najpiękniejsze w tej chwili... Piękne, wysokie Tatry, za którymi właśnie chowało się słońce... Dookoła przyjemna cisza i złote pola... Uśmiech mi się poszerzał, mimo że czekałem coraz dłużej.

O tak mi się uśmiech poszerzał :)

Zachód słońca za Tatrami

"Ciemno wszędzie. Głucho wszędzie.
Co to będzie? Co to będzie?..."

   W końcu po kilku godzinach złapałem pierwszego stopa. Był to Słowak z dwójką dzieci, mieszkańcy pobliskiej wioski. Miałem dylemat, czy jechać. Kierowca polecił mi, żebym kierował się z nim bardziej w stronę Tatr, bo tam podróżuje więcej turystów z Polski, natomiast tą drogą, którą ja chciałem się kierować, teraz jeżdżą praktycznie sami mieszkańcy niedalekich słowackich miejscowości. Jednak zaufałem (już sobie uświadomiłem, że podczas podróży to zawsze niesie ze sobą pozytywne konsekwencje, potem byłem z tego powodu niesamowicie szczęśliwy) i wsiadłem.
   Długo nie jechaliśmy, bo wysiadłem w tej samej miejscowości, tylko już na ulicy, prowadzącej do samych Tatr. Stanąłem niedaleko dużego pensjonatu (styl typowo góralski) i po niedługim czasie zatrzymało się starsze słowackie małżeństwo. Pozwolono mi nawet siedzieć z przodu, chociaż troszkę się przeraziłem, gdy na podłodze między nogami zobaczyłem leżące noże...
   Z tymi ludźmi jakoś łatwo mi się rozmawiało... Tak jak ja używałem swojego słowackiego, tak oni władali swoim polskim. Ogarnąłem to, o dziwo, dopiero po jakimś czasie. Jak dobrze pamiętam, zapytałem, czy są z Polski (praktycznie bez zająknięcia rozmawiali w moim języku). Okazało się, że tak jak ja mam znajomych na Słowacji, tak oni mają znajomych w Polsce. Stąd ta umiejętność. Małżeństwo poleciło mi niedalekie pole namiotowe, gdzie nocleg kosztowałby tylko niecałe 2 euro. Chciałem jednak dzisiaj koniecznie dojechać do Polski, bo za wiele kilometrów dziś stopem nie przejechałem.

   Gdy wysiadłem, zorientowałem się, że jestem w tej znanej miejscowości turystycznej - Tatrzańskiej Łomnicy (Tatranská Lomnica). Zdałem też sobie sprawę, że faktycznie jestem w Tatrach. W sumie pierwszy raz w życiu. I to zupełnie przez przypadek. Wow! :)

   Zdałem też sobie sprawę, że nadchodzi ciemna noc. Zastanowiłem się jeszcze chwilę nad rozbiciem namiotu, ale chyba się nie poddałem, bo wyciągnąłem flagę i łapałem dalej. I opłaciło mi się to. Tak naprawdę nie do końca zdawałem sobie sprawę gdzie chcę jechać. Zmierzałem po prostu w kierunku granicy, a dalej w stronę domu. Zaskoczyłem się więc znów niesamowicie, gdy następnego stopa (w dodatku pierwszego polskiego stopa podczas całej podróży) złapałem do... Zakopanego! No proszę! Kto by o tym pomyślał jeszcze ze 2 godziny temu! Kierowcą był tym razem mężczyzna uwielbiający Amy Winehouse, a współpasażerką była jego przyjaciółka, która tradycyjnie już nie mogła się nadziwić że zrobiłem to, co zrobiłem. Wracali ze wspinaczki po słowackiej części Tatr, co uwiecznili na pięknych zdjęciach, którymi chętnie się pochwalili. A ja całą drogę nie mogłem się przestać podniecać, że jestem w Tatrach i zmierzam do Zakopanego.

   Było już ciemno, zza szczytów wyłaniał się Księżyc, a ja kontemplowałem tę chwilę. W pewnym momencie mnie zatkało... Kilka kilometrów przed granicą zostaliśmy zatrzymani przez słowacką policję. Niby byłem grzeczny, ale gdy zaczęli zaglądać do auta, trochę się przejąłem, że będą o mnie wypytywać. Całe szczęście obeszło się bez tego. O godzinie 20:42 wjechaliśmy na terytorium Rzeczypospolitej. Polskie napisy! W końcu jestem w swojej Ojczyźnie!

Powrót do Polski.

Granica przekroczona 9. sierpnia 2014r, o godzinie 20:42 :)