Moja Trajektoria: Wrocław

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wrocław. Pokaż wszystkie posty

sobota, 21 lutego 2015

"Mała" niespodzianka z Niemiec

Któregoś dnia w tramwaju rozmawialiśmy sobie z Nico i tak jakoś wyszedł temat, że w sumie on teraz ma ferie i mógłby ze mną jechać do Polski. Ani trochę nie wierzyłem, że rodzice 14-latka zgodzą się, żeby puścić go tak na spontana do niezbyt tolerancyjnej (szczególnie wobec Niemców) Polski, pomijając już fakt, że musiałby sam wracać.
Dzień przed wyjazdem byłem u koleżanki - Anny. Jakoś po obiedzie, jak gdyby nigdy nic, dostałem wiadomość od Nico, mniej więcej o takiej treści: "moja mama powiedziała "tak", żebym jechał do Polski"...(!) Uwierzyłem dopiero, gdy tego dnia wieczorem podziękowałem jego mamie słowami: "Thank you for Nico", a ona nie udawała, że nie wie o co chodzi.
Jest godzina 23, za parę godzin mam autobus do Berlina, skąd o 12:05 odjeżdżam do Wrocławia. A ja się nie pakuję. Bo co robimy? Dorzucamy Nico do mojej jutrzejszej podróży. I chwilę później - oficjalnie jest ze mną na liście pasażerów w Polskim Busie do Wrocławia, Nie ma odwrotu. Poszliśmy się więc pakować, już we dwójkę.

Następnego dnia (mojego ostatniego dnia w Niemczech) pojechaliśmy drugi już raz do Berlina, ale tym razem tylko tranzytem. Potem już wsiedliśmy do Polskiego Busa, no i w drogę, kierunek: Wrocław! Prawie całą drogę nie mogliśmy ukryć naszej ekscytacji faktem, że to, co się dzieje, dzieje się na serio. W busie pouczyliśmy się trochę polskiego (znaczy Nico się uczył, ja mu pomagałem).
Przedtem jeszcze rozmawiałem z ciocią z Wrocławia, czy nie byłoby problemu, gdyby na noc ze mną przybył też kolega z Niemiec. Nie wypaliło, ale ciocia powiedziała, że może nam coś znajdzie, jechaliśmy więc trochę na spontana. Już znalazłem jakąś studentkę z Japonii, mieszkającą we Wrocławiu, która mogłaby nas przenocować na tę jedną noc (bo autobus do domu miałem dopiero dnia następnego). Do końca był spontan. Dopiero we Wrocławiu, gdy ciocia odebrała nas z dworca, postanowiliśmy, że pozwiedzamy trochę starówkę:

po czym wpadliśmy do cioci na pączki (Tłusty Czwartek) i zarezerwowaliśmy sobie bilety na inny kurs: dziś o 23-ej. Czyli za jakieś 2 godzinki. Wszystko odbyło się bez przeszkód i najpierw do 5-tej rano jechaliśmy do Warszawy, aż w końcu jakoś po 10-tej dojechaliśmy do mojego domu. Ach, no tak, chyba "zapomniałem" powiedzieć rodzince, że wracam troszkę wcześniej, i przywiozę ze sobą "małą" niespodziankę. Nie, nie zapomniałem. To mam w genach, po tacie, albo cioci. Po prostu lubimy sprawiać takie niespodziewanki :).

Wyobraźcie więc sobie reakcję mojej mamy, gdy pewnego słonecznego dnia do drzwi zadzwonił dzwonek, mama otworzyła, a tam: najpierw ja (to już duże zdziwienie), a potem Nico, wyskakujący zza drzwi z wyuczonym tekstem po polsku: "Cześć mamo, tęskniłaś?"

Potem niezapomniane reakcje każdej osoby z rodziny i znajomych, potem dzień z Nico w szkole (miny ludzi z Comeniusa^^) i tak jakoś zleciał kolejny tydzień z bratem z zachodu.

W piątek 20.02.2015r. podwiozłem Nico do Warszawy busem, żeby łatwiej było. Niestety musiałem czekać od 23-ej do 6-tej rano na mój autobus powrotny do Białegostoku. Dworzec na Młocinach zamknęli na noc (o czym wcześniej nie wiedziałem), więc kupiłem sobie 24-godzinny bilet na komunikację miejską.
I jeździłem tak sobie po stolicy, odwiedziłem Zygmunta, wpadłem na Ursynów metrem przez przypadek, ze studentami z Portugalii i Włoch pogadałem, aż w końcu wróciłem na autobus przed 6-tą rano w sobotę, 21 lutego 2015 roku i do domu pojechałem.

Można powiedzieć, że dopiero w tym właśnie momencie skończyły się moje niemieckie ferie zimowe . O 2 tygodnie przedłużone od tych przepisowych ferii, ale takie są najwspanialsze, czyż nie? :D

piątek, 6 lutego 2015

Tylko aż jeden autostop - szybka droga do Lipska.

Jakoś po 9 rano wujek wysadził mnie na Orlenie na Bielanach przy autostradzie w stronę Drezna. Tam mam się udać na początek, pozwiedzać trochę i po 16 spotkać się z koleżanką z Lipska, która wyjedzie po mnie do Drezna ze szwagrem. Już dostałem informacje o wyglądzie auta i numerze rejestracji.
Wysiadłem więc na stacji benzynowej, pożegnałem się z wujkiem i zanim jeszcze zdążyłem wyjąć kartkę i napisać na niej "Dresden" zobaczyłem zbliżającego się chyba kolejnego stopowicza. Najpierw niepewnie na mnie popatrzył, po czym podszedł i zaczął coś pytać, czy ja też podróżuję. Odpowiedziałem mu, że tak, po czym dowiedziałem się że kolega jest z Ukrainy. Konkretnie z Odessy. A nazywa się Vladislav i ma jakieś 20 lat. Pogadaliśmy sobie chwilę (mieszanka polskiego, ukraińskiego, rosyjskiego, angielskiego i nie wiadomo po kiego grzyba - mojego słowackiego). Zanim wzięliśmy się do roboty, wymieniliśmy się jeszcze fejsbukami, skajpami i mejlami, wpisałem się do jego dziennika z podróży. Vladislav podróżuje często stopem po Rosji, Ukrainie, Białorusi... Oczywiście chciałem zapytać o to, co teraz między Ukrainą, a Rosją się dzieje, czy faktycznie jest aż tak źle, ale pomyślałem, że to wcale nie jest potrzebne. Vladislav jedzie do Berlina, nie znając w ogóle niemieckiego (poza "tak", "nie", "dziękuję" i "dzień dobry", tak btw. uważam, że "stacja benzynowa" bardziej mogła by mu się przydać). Dałem więc mu szybką lekcję kilku przydatnych słówek.
Parę minut później doszedł do nas kolejny kolega. Tym razem student z Rumunii - Tomaş. Z torbą pełną jedzenia z Krakowa. Z nim już tylko po angielsku. Ten też kierował się do Berlina. Zrobiliśmy sobie parę fotek, jak "łapiemy" stopa (moje marzenie się spełniło). Ogólnie sobie uświadomiłem, że właśnie o takich przygodach marzyłem gdy myślałem o autostopie.

Po lewej Tomas - student z Rumunii, po prawej Vladislav z Ukrainy, z Odessy :)

Tomaş złapał pierwszy, a ja z Vladislavem staliśmy sobie jeszcze z godzinę, może więcej. Zimno było, ale dobrze że nie byłem sam, bo pewnie schowałbym się w środku... Dostałem od Ukraińca parę obważanków, w które wyposażył się na Białorusi. Tak w ogóle - megapozytywny człowiek :). Podjeżdżało sporo Ukraińców, więc Vladislav sobie pogadał, ja w sumie trochę też. Niemców też dużo było, ale udawali, że nas nie widzą. W końcu, gdy przejeżdżało koło nas audi na niemieckich numerach zaczęliśmy składać ręce na znak "proszę, zimno tu tak stać, niech Pan się zlituje". Zatrzymał się. Więc ja szybko wyskoczyłem z wyuczoną formułką: "Fahren Sie nach Dresden oder Berlin?" ("Jedzie Pan do Drezna lub Berlina?"). Usłyszałem, że tak, jedzie Pan do Drezna. Pożegnałem się więc z Vladislavem, pożyczyłem mu powodzenia i szczęśliwy (trochę smutny z powodu marznącego Ukraińca) wsiadłem do auta.

No i kolejna niespodzianka. Kierowca jest Polakiem! :D Na początku wydawał się trochę ponurym typem, ale jak się rozgadaliśmy na wszelkie tematy, to przestać nie mogliśmy - kultura, jedzenie, geografia, trochę historii Niemiec, polityka - ogólnie wszystko, czyli to czym się interesuję :)). Około 45-letni mężczyzna mieszka w Niemczech od jakichś 20 lat, nawet wyrobił sobie charakterystyczne "r". Opowiadał mi trochę o tym podziale Niemiec na biedny wschód i bogaty zachód, o tym co można i gdzie zobaczyć, że jedzenie drogie i nie ma tylu tradycji co u nas. Ogólnie ciekawie było. Ale to nie koniec fajnych niespodzianek. Kierowca jechał aż do Stuttgartu, a więc i przez Leipzig. Napisałem więc do znajomych i dogadaliśmy się, że to doskonale i spotkamy się jednak w Lipsku. Przed granicą zjechaliśmy na stacje benzynową, gdzie zadzwoniłem do rodziny. Kolejna niespodzianka. Kierowca wrócił do auta i z ukrytym uśmiechem powiedział do mnie: "Wysiadaj, zapraszam Cię na obiad"... :) Przez chwilę odmawiałem, ale w końcu się zgodziłem, bo w aucie też głupio było zostać samemu. Coś niesamowitego - historie o tym zapraszaniu na obiad przez kierowców czytałem tylko na blogach i w książkach podróżniczych, a tu proszę! Zawsze chciałem żeby i mi się coś takiego przydarzyło, iii bam! To na prawdę miłe i niesamowite... aż nie wierzę... :) zjedliśmy więc sobie sznycle z frytkami i surówką, do tego herbatka. Porozmawialiśmy sobie, pooglądaliśmy telewizję, i najedzeni i szczęśliwi wróciliśmy do auta.

W końcu przekroczyliśmy granicę. Zawsze chciałem przejechać się niemiecką autostradą. Ale teraz oficjalnie stwierdzam - nie jest to żaden kosmos. Deutschland. Jestem! Teraz kierunek: Dresden i dalej Leipzig. Przejeżdżaliśmy przez chyba najdłuższy tunel w Niemczech (jakieś 3 kilometry), który został wybudowany tylko dlatego, że mieszkają tu jakieś zagrożone wyginięciem gatunki ptaków. Mogli zrobić normalną drogę, bo to tylko lekki pagórek, ale woleli wydać kupę kasy, żeby te ptaszki ocalić. W sumie mieli jakieś serce, więc dobrze :). Przed Lipskiem musieliśmy się dogadać że znajomymi gdzie się spotkamy, bo kierowca nie jechał przez centrum. Ale problem był w tym, że dla mnie taka rozmowa byłaby trudnością. Na szczęście obok mnie siedział pół Niemiec pół Polak, który sam zaoferował pomoc :). Więc jakoś się dogadali przez telefon, a w końcu dojechaliśmy do Leipzig, gdzie wysiadłem przy McDonald's niedaleko Leipzige Messe (słynne targi lipskie). Podarowałem kierowcy pocztówkę z Białegostoku, gdzie napisałem tradycyjnie podziękowania. Tylko jeden autostop. Ale jak dotąd najlepszy. W sumie już trzydziesty w moim życiu. I to był ten - aż jeden autostop :).

Dostałem smsa, że mam się nie ruszać... no okej... :) W ciągu półgodziny czekania zrobiłem sobie kilka selfies (też już tradycyjnie) z napisami w języku niemieckim na McDonaldzie. Czekałem na zewnątrz, a gdy że środka zaczęli wychodzić rozmawiający ludzie, uświadomiłem sobie gdzie jestem... Na prawdę tu jestem...

W końcu zobaczyłem znajomych. Gorąco się powitaliśmy po AŻ 3 miesiącach niewidzenia się... :) Pojeździliśmy trochę po mieście, potem z Nico do domu, odłożyłem mój zawsze-niewiadomo-jak-i-czym-przeładowany-wielki-i-ciężki-plecak-podróżny, i udaliśmy się znowu do centrum. Tak jakoś zleciał pierwszy dzień w Niemczech.

wtorek, 3 lutego 2015

Kolejne marzenie się spełnia - tym razem uderzam na zachód!

Od ostatniego tripa na południe nic nie napisałem, bo najzwyczajniej nie miałem o czym pisać. Jeśli o podróże chodzi, byliśmy z rodzinką w Wilnie, zupełnie na spontana, parę godzin chodzenia po stolicy Litwy. Świetnie było, bo ćwiczyłem swój kierunek - technik obsługi turystycznej. Załóżmy, że jakoś mi wychodziło, bo na piechotę trafiliśmy do większości miejsc "must see":) . Podsumowując jeszcze, Litwini do najprzyjaźniejszych narodowości nie należą, Polaków spotkać można na każdym kroku, akcent mają śmieszny, nawet własne radio polskie tam mają (też śmiesznie brzmi). Prawie wszystko na Litwie kończy się na literę "s". Kilka zauważonych przykładów: propanas butanas, Adomas Mickevičius, albo mój ulubiony (z litewskiej wikipedii): "Vladimiras Vladimirovičius Putinas - Rusijos Federacijos prezidentas, buvęs Rusijos premjeras"... :).
Ostra Brama - spodziewałem się czegoś bardziej niezwykłego. Idziesz sobie starówką, nagle jest brama, w której jest ten słynny obraz, pod bramą tłumy turystów, czasem modlących się, a na ołtarzu stoi polski ksiądz, dający półgodzinne ogłoszenia parafialne przed mszą, co sprawia, że nie zostajemy na dalszej części, a idziemy zwiedzać dalej. A tak btw., akurat trafiliśmy na odpust, ale poza mszami w rożnych językach świata o niczym ciekawym tam nie słyszałem. Oprócz Wilna, na Litwie byliśmy jeszcze w Trokach, gdzie pół godziny jeździliśmy autem nocą szukając słynnego zamku na wodzie. Udało się, a cała wycieczka na Litwę była super :)

Słynna Ostra Brama

W dali Góra Trzech Krzyży

Baszta Giedymina

Daleko, daleko - słynna wieża telewizyjna w Wilnie

Seba Przewodnik :)

Dzielnica finansowa Wilna

Uliczki wileńskiej starówki

Wejście do Republiki Zarzecza - "państwo" artystów w Wilnie

Pozytywnie w "państwie" artystów :)

Konstytucja Republiki Zarzecza - napisana w różnych językach świata, na takich tablicach
na murze. Uwielbiam tę konstytucję! :)

Starówka w Wilnie

Ratusz, a na nim herb Wilna - przedstawiający Świętego Krzysztofa. Po raz kolejny spotkałem mojego patrona (patrona kierowców i podróżników) podczas podroży.
Poprzednio w Pradze, a oprócz tego przejeżdżam rondem św. Krzysztofa codziennie dojeżdżając do szkoły. Wybór tego imienia i patrona na bierzmowaniu był jednym z najlepszych wyborów, jakich dokonałem :)

Po lewej brat Damian, po środku Adomas Mickevičius

Tradycyjnie (drugi raz, ale już tradycyjnie) pierwszego posta o następnej podroży piszę w jej przeddzień. I ponownie jest to dzień przed wyjazdem do Wrocławia Polskim Busem, tym razem jednak bez brata i o 14-tej, a nie o 10-tej :)

Nie mów "hop" zanim nie podskoczysz - mówią. O tym, że pojadę do Niemiec w lutym wiedziałem, a raczej myślałem już w październiku, podczas kolejnego spotkania z projektu Comenius w Białymstoku. Gościłem wówczas u siebie w domu Niemca i Turka. Do tego pierwszego - Nico - wybieram się właśnie w ciągu najbliższych dni. Z tego samego powodu, z jakiego byłem na Słowacji. Czyli dotrzymana obietnica:)

Oczywiście, tak jak ostatnim razem, trochę czasu minęło zanim rodzice zdecydowanie i oficjalnie się zgodzili. W końcu jednak doszło do tego, że mam kupione bilety na poszczególne odcinki. Tak, właśnie. Bilety. Tym razem autostop odegra niewielką rolę, bo w ten sposób mam zamiar pokonać tylko odcinek z Wrocławia do Lipska (Leipzig) przez Drezno (Dresden). Z Lipska planujemy pojechać tanim busem do Berlina, pierwszy raz na parę godzin w celu zwiedzania, drugi raz w celu powrotu do domu, skąd 12-tego lutego mam już zarezerwowane miejsce w Polskim Busie do Wrocławia. Ale wszystko zaczyna się tak jak ostatnio, czyli (nie)spokojnie czekam do jutra, a potem do pierwszego kciuka... :)

piątek, 1 sierpnia 2014

Dzień 1. Pierwszy raz za granicą autostopem. Praga, Republika Czeska

Pierwszy raz za granicą autostopem i pierwszy raz za granicą zdany tylko na siebie.

I tak oto marzenie staje się faktem!

Wczoraj postanowiłem, że pora ruszać w drogę z pierwszym dniem sierpnia (łatwiej będzie liczyć :D). Ale właściwie jeszcze przedwczoraj, zaszły "drobne" zmiany w planowanej przeze mnie trasie...

Początkowo miałem jechać prosto i bez konkretnych celów po drodze, a mianowicie przez Ostrawę, a dalej już w sumie prosto na Słowację i do Želiezoviec . Czyli normalna droga, prowadząca do celu. Jednak wspomnianego dnia ciocia poleciła mi Pragę, gdzie już kiedyś była i mówiła, że jest pięknie, a także poleciła mi tę właśnie drogę, jako prawdopodobnie szybszą do pokonania autostopem. Oczywiście tak się napaliłem, że innej decyzji nie chciałem już podejmować, jak tylko ustalać nową trasę przez stolicę Czech. Mama nie miała nic przeciwko, a nawet więcej - napisała do mnie na facebooku, żebym jechał "tak, jak uważam". Więc słysząc w głowie "jak szaleć, to na całego", ustaliłem, że między Pragą, a Słowacją dorzucę jeszcze stolicę Austrii - Wiedeń. Być tak blisko i nie zajechać?!

Planowana trasa. (Ku mojemu zdziwieniu - przejechana dokładnie tak samo!)

Waluta wymieniona. I takie złudne uczucie bogactwa...

Zrobiłem już wszystkie najpotrzebniejsze zakupy na podróż i w piątek, 1. sierpnia 2014 roku o godzinie 11:35 łapałem już stopa na przystanku niedaleko Chrzanowa, na wylotówce z Wrocławia na Kudowę-Zdrój. Stanąłem, zrzuciłem plecak, uśmiechnąłem się bardziej z wszechogarniającego mnie szczęścia, niż do kierowców i uniosłem wreszcie kciuka, oraz karton z napisem "PRAHA".

Po ok. 5 minutach zatrzymał się Pan, jadący do Kłodzka. Podziękowałem. Chciałem po prostu dotrzeć jak najszybciej do Pragi, żeby jeszcze trochę pozwiedzać. Mniej więcej po 25 minutach stania zatrzymała się cysterna na praskich numerach. Czech nie jechał jednak do Pragi, ale uzgodniliśmy, że wysiądę na granicy, gdzie ten musi postać z 40 minut. Z pierwszym kierowcą specjalnie dużo nie rozmawiałem. Nie to, żeby była jakaś bariera językowa, bo takowa w przypadku rozmowy Polaka z Czechem lub Słowakiem z reguły nie występuje, plus jeszcze moja podstawowa znajomość słowackiego dałaby w miarę poskładaną logicznie rozmowę. Aram polecił mi tylko czeskie piwo i dziewczyny. O zaletach pierwszego słyszał chyba każdy, a jeśli o kobiety chodzi, no cóż... "To jest ta słowiańska krew" ;)

Wysiadłem na stacji benzynowej jakieś 100 metrów od granicy. Postanowiłem przekroczyć ją na piechotę i tam dopiero łapać dalej. Korzystając jeszcze z zasięgu polskiej sieci komórkowej zadzwoniłem do rodziców i dziadków zdać relację :D. Koniecznie chciałem sobie zrobić selfie przy znaku "Česká republika". Nie to, żebym próbował wpasować się w czasy współczesne, ale najsensowniej jest to najprostszy sposób na zdjęcie w fajnym miejscu, gdy niestety jest się samemu. W końcu byłem w Czechach. Ogarnęło mnie takie niesamowite uczucie, że właśnie zaczynam osiągać coś pięknego. Nie mogłem uwierzyć, że to naprawdę się już zaczęło!!! :)))
Na prawdę pojechałem. I właśnie przekraczam granicę, opuszczając na kilka dni Rzeczpospolitą!
Przejście przez granicę było dla mnie wzruszającym momentem, podczas którego śmiałem się do siebie jak głupi. Głupi, ale naprawdę szczęśliwy

Poszedłem na parking jakiegoś większego marketu zaraz przy granicy i próbowałem tam pytać. Było sporo Polaków i ludzi z Pragi też. Ale podejrzanie każdy jedzie w przeciwnym kierunku... Spotkałem też trójkę młodych autostopowiczów z Polski, których cel był taki sam jak mój. Łapali na drodze mniej więcej od półgodziny. Postanowiłem zrobić to samo, więc stanąłem kulturalnie 50 metrów za nimi. Im udało się wydostać po jakiejś godzinie. Mnie jakoś 10 minut po nich. Czech, którego imienia nie pamiętam, podwiózł mnie tylko paręnaście kilometrów od granicy. Wysadził mnie na zjeździe na stację benzynową, gdzie po 15 minutach mogłem jechać dalej.

Było już po 17-tej i szczerze się jakoś bałem, a raczej denerwowałem, że nie dojadę dziś do Pragi. Wtedy w aucie zdarzyło mi się nawet delikatnie przysypiać. Wysiadłem na stacji benzynowej już przy autostradzie przed Pragą, więc musiałem pytać tam. Stało z 5 samochodów i TIR. Na szczęście już pierwsza odpowiedź na moje pytanie: "Przepraszam, idete do Prahy?" zabrzmiała twierdząco. Radek i Baška podwieźli mnie już w okolice metra w dzielnicy Praha 9. Było po 18-tej. Długo się zastanawiałem, co robić dalej: iść do centrum, jechać tam komunikacją miejską, czy póki jestem na obrzeżach iść gdzieś rozbić namiot, a zwiedzanie przełożyć na jutro.

Wybrałem pierwszą opcję. Czekała mnie prawie 10-kilometrowa trasa pieszo przez nieznaną mi stolicę Czech z 15-kilogramowym plecakiem podróżnym, ale na szczęście z nawigacją GPS w telefonie. Szedłem przez opuszczone jakby uliczki, mini-lasy, mini-łąki, osiedla mieszkalne... Robiłem coraz częstsze przerwy, zjadłem kolację: 3 kanapki z serem, marchewkę, trochę irysów oraz mirabelki i jabłko z napotkanych po drodze drzew. Musiałem zostawić w krzakach jedną z dwóch butelek wody, bo w plecaku mi się nie mieściła, z tych "sznureczków z tyłu plecaka" wypadała, a w ręku ją nieść niewygodnie. Po kilkudziesięciu minutach poczułem, że moje nogi nie były przyzwyczajone do takich warunków, a kręgosłup tym bardziej. Po drodze szukałem już nawet miejsca, gdzie mógłbym się przespać.

Ale się nie poddałem. W końcu doszedłem na upragnioną praską starówkę. Duma mnie rozpierała. Gdy pewna Brytyjka zrobiła mi zdjęcie ze smutnym Chaplinem za witryną muzeum figur woskowych a'la Madame Tussauds, udałem się do serca Starego Miasta.

Bruce

Nasz czeski przyjaciel z dzieciństwa ;)

Było już około północy, a tutaj wciąż wszystko tętniło życiem. Znaczy się właściwie wszystko było pozamykane, ale ludziom to i godzina najwyraźniej nie przeszkadzały, bo jak gdyby nigdy nic, urządzili sobie zbiorowy piknik. Porozsiadali się na całym placu w grupkach, wzięli jedzenie, piwo, karty, gitary i tak sobie siedzieli. Było głośno, niektórzy śpiewali w różnych językach... Wszystko tworzyło tak niesamowity klimat Starego Miasta.
Ja postanowiłem poczuć się "tutejszo", więc też usiadłem. Seria selfies, rozmowa z mamą, zdjęcia, filmiki...
Jak tu jest w nocy mega. Po prostu mega. Cały czas dzieje się coś dookoła i jest bezpiecznie, bo policja cały czas autkiem patroluje. Można by tu tak całą noc przesiedzieć...

Tak też postanowiłem zrobić. Przynajmniej nie musiałem się już martwić o znalezienie noclegu. Usiadłem wygodnie na ławce i wtedy wpadłem na pomysł, aby zacząć coś pisać w specjalnie zakupionym na podróż zeszycie. Tak więc siedzę, piszę to, co właśnie czytasz i podziwiam: ładne kamieniczki dookoła, zza nich wystaje po lewej wysoki, strzelisty, podświetlony mrocznie kościół w stylu gotyckim. Jakoś po 1. w nocy przestał się świecić i teraz wygląda jeszcze bardziej tajemniczo. Po prawej Ratusz Staromiejski, pięknie rzeźbiony, z wieżą i dużym zegarem na niej. Z tyłu ogromny pomnik czegoś, czego w środku nocy nie jestem w stanie rozpoznać. Z tyłu po prawej jeszcze jeden duży kościół, barokowy, ale ten jakby w trakcie renowacji.
Dziwne jest dla mnie to, że Czesi, nasi sąsiedzi i Słowianie, są jednym z najbardziej zateizowanych narodów na świecie, bo aż 65% populacji tego kraju deklaruje ateizm, podczas gdy za praktykujących katolików uważa siebie ledwo 5% Czechów.
Przede mną kamieniczki i plac ze zbiorowym piknikiem. Bosko! Tyle optymizmu w tym miejscu. Godzina 2 w nocy, słychać różne języki, muzykę...

Na pikniku

Pisząc właśnie o staniu na wylotówce na Kudowę, usłyszałem nade mną:
- Good afternoon...
Dwóch chłopaków, na oko w moim wieku, chciało się dowiedzieć, co takiego piszę, potem czym podróżuję, czy się nie boję, skąd jestem itd.. Okazało się, że Tomáš i Jakub są Czechami, a konkretniej pochodzą z miejscowości Hradec Králové, którędy z resztą przejeżdżałem. W Pradze śpią w hotelu i postanowili wyjść na starówkę w środku nocy i w najlepsze zabawić się w Brytyjczyków. Dałem im tę satysfakcję i rozmawialiśmy po angielsku, chociaż w swoich ojczystych językach moglibyśmy dogadać się równie dobrze. Zaproponowali wspólną wycieczkę po starówce, ale w końcu i tak wyszło, że musieli już być w hotelu.

Praska starówka w nocy jest idealnym miejscem, żeby kogoś poznać, z kimś pogadać, poćwiczyć języki obce... Co chwilę ktoś do kogoś dołączał i towarzystwa się powiększały. Jakoś ok. 3 nad ranem przysiadł się do mnie na ławkę typowy starszy pan z zachodu, z białymi włosami. Palił fajka za fajkiem i nagle zaczął temat:
- Dużo tu się dzieje - powiedział po angielsku.
- Oh, yes - odpowiedziałem z braku lepszego pomysłu.
- Skąd jesteś? - ciągnął dalej.
- I am from Poland.
I tak przez 10-15 minut. Dowiedziałem się, że Pan jest z Irlandii i żebym tam nie jechał, bo drogo.
I że się zdziwił, ale był pełen podziwu, słysząc opis mojej podróży. I że musiał iść już, bo późno, i że miło się rozmawiało. Miły pan, i ciekawy, doprawdy.
Jeszcze przed wyjazdem postawiłem sobie 2 jego główne cele: poznanie siebie i świata, oraz nauka języków obcych. Świetnie! :)

Jest za dziesięć czwarta. Na placu już nikt nie siedzi. Teraz chodzą, siedzą na ławkach, ewentualnie poszli do domu. Chowam zeszyt i ruszam na Karlův most, czyli słynny Most Karola. W sumie już trochę odpocząłem. Pomyślałem, a raczej postanowiłem sobie, że muszę tu jeszcze wrócić na dłużej, z możliwością zobaczenia innych ciekawych miejsc, których tutaj jest pod dostatkiem. Praga oceniona zdecydowanym plusem :).